Αστυνομικό μυθιστόρημα που υπερβαίνει το είδος 

Συνδυασμός ρεαλισμού και φαντασίας στο πρώτο βιβλίο του Γιώργου Αλεξανδρινού
Γιώργος Αλεξανδρινός : «Ένας έλληνας φοιτητής αυτοκτόνησε στο Παρίσι»

Ο Ντενί Ντιντερό (1713-1784) αρχίζει να γράφει το «Παράδοξο του ηθοποιού» στην Ολλανδία το 1773 για να το ολοκληρώσει το 1777. Το ανατρεπτικό αυτό κείμενο δημοσιεύεται πενήντα ολόκληρα χρόνια μετά για να προκαλέσει έκτοτε ποικίλες αντιδράσεις ως προς τις απόψεις του μεγάλου γάλλου φιλοσόφουγια τον ηθοποιό. Τι σχέση όμως μπορεί να έχει το «Παράδοξο του ηθοποιού» του γάλλου εγκυκλοπαιδιστή με το μυθιστόρημα ενός πρωτοεμφανιζόμενου έλληνα συγγραφέα; Όπως θα διαπιστώσει όποιος το διαβάσει, μεγάλη, αφού βασίζεται, κατά πολύ, ακριβώς στο «παράδοξο του ηθοποιού», δηλαδή στο παράδοξο του φαίνεσθαι, στο παράδοξο του προσώπου και του προσωπείου, στο παράδοξο, εν τέλει, της τέχνης της μυθοπλασίας. Αλλά για να λυθεί το αίνιγμα, ο λόγος για το πρώτο μυθιστόρημα του Γιώργου Αλεξανδρινού «Ένας έλληνας φοιτητής αυτοκτόνησε στο Παρίσι».
 Η, κατά τα φαινόμενα, υπόθεση του μυθιστορήματος έχει ως εξής: Ένας Έλληνας που πήγε για σπουδές στο Παρίσι έχει ξεμείνει εκεί και κυριολεκτικά φυτοζωεί από τα επιδόματα ανεργίας του γαλλικού κράτους πρόνοιας. Ακριβώς τότε τον καλούν από τη γαλλική αστυνομία να περάσει από το γραφείο του επιθεωρητή Τριφό, ένα κακό αντίγραφο του Αλέν Ντελόν των φιλμ νουάρ και θαυμαστή του Ζορζ Σιμενόν. Ο εν λόγω επιθεωρητής του ζητάει να αναλάβει να μάθει τους λόγους που οδήγησαν έναν έλληνα φοιτητή που στην Ελλάδα ήταν ηθοποιός και στο παρίσι σπούδαζε θεατρολογία ετοιμάζοντας μια μεταπτυχιακή εργασία πάνω στο «Παράδοξο του ηθοποιού» του Ντιντερό. Πίσω του έχει αφήσει μόνο την αστυνομική του ταυτότητα και μερικά διηγήματα. Όσο για το όψιμο ενδιαφέρον του επιθεωρητή Τριφό συνοψίζεται στο ότι, αφενός ανήκει στη νεόκοπη Ανθρωπιστική Ευρωπαϊκή Αστυνομία, η οποία μεριμνά για την ευτυχία των υπηκόων της Κοινότητας, και, αφετέρου, ότι η Ελλάδα είναι το «πιο προβληματικό μέλος» της.
Ο έλληνας μετανάστης και πρώην φοιτητής, παίρνοντας υπόψη του και τα πλουσιοπάροχα ECU που του δίνει ο Τριφό, δέχεται την πρόταση και ρίχνεται με ζέση να διελευκάνει την «υπόθεση». Ως εδώ το μυθιστόρημα του Γιώργου Αλεξανδρινού παραπέμπει στο είδος του μυθιστορήματος που επιτυχώς εξέθρεψε ο αγαπημένος συγγραφέας του επιθεωρητή Τριφό, ο Σιμενόν. Στο αστυνομικό. Είναι όμως;
Ας αρχίσουμε από τον ήρωα και αφηγητή της ιστορίας. όσο εμπλέκεται στην περιπέτεια της ανακάλυψης των λόγων της αυτοκτονίας του έλληνα φοιτητή τόσο ταυτίζεται μ’αυτόν. Μπαίνει στο διαμέρισμα του, εγκαθίσταται σ’αυτό, φοράει τα ρούχα του, διαβάζει τα βιβλία του, αποφασίζει να συνεχίσει την εργασία του πάνω στο «Παράδοξο του ηθοποιού» ανανεώνει την εγγραφή του στο Πανεπιστήμιο, αλλά και την ταυτότητά του. Μ’ένα λόγο αρχίζει να τον υποδύεται τόσο καλά ώστε σε κάποια στιγμή της αφήγησης να μη γνωρίζει ποιος ακριβώς είναι. Ο έλληνας μετανάστης ή ο έλληνας φοιτητής; Ο αφηγητής ή ο ήρωάς του;
Ο Γιώργος Αλεξανδρινός με το ευφυές μυθιστόρημά του στήνει στον αναγνώστη αλλεπάλληλες παγίδες, καθώς παίζει διαρκώς το παι